του Νίκου Μελιανού
Ένας καινούριος χρόνος ανατέλλει πάνω από τη βασανισμένη και πολύ δοκιμασμένη ανθρωπότητα. Εκατομμύρια ευχές σ’ όλο τον κόσμο υποδέχονται την ανατολή του 2026. Όπως κάθε χρόνο έτσι και σήμερα ημέρα γιορτής και προσδοκιών οι άνθρωποι ενώνουν τις ευχές τους, εκφράζοντας το βαθύτερο πόθο τους να ζήσουν ειρηνικά μακριά από τους εφιάλτες των πολέμων, της αβεβαιότητας και της δοκιμασίας των λαών. Η ελπίδα όμως αυτή δεν πρέπει να μας βρει απροετοίμαστους, με τη λαχτάρα του ονείρου και την προσδοκία κάποιου θαύματος που θα ξαστερώσει τη ζωή μας και θα σκορπίσει τα ζοφερά νέφη, που στοιβάζονται στον ορίζοντα και προμηνύουν την καταιγίδα, τη φρικτότερη ίσως καταιγίδα που έχει ποτέ γνωρίσει ο πλανήτης.
Ας μην είμαστε όμως απαισιόδοξοι. Εφόσον ακόμη υπάρχει ελπίδα και όνειρο, εφόσον υπάρχουν προσδοκίες και μια εκφρασμένη βούληση των λαών να ζήσουν ειρηνικά σεβόμενοι ο ένας τον άλλο, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα κάθε κυρίαρχου κράτους και τηρώντας με ιερή προσήλωση τις αρχές της μη επέμβασης στα εσωτερικά των λαών, πρέπει να περιμένουμε πως κάποτε, ίσως σήμερα, ίσως αύριο αναπόφευκτα όμως στο κοντινό ή μακρινό μέλλον, θα έρθει σαν μια αναγκαιότητα η ΕΙΡΗΝΗ και τότε θα επικρατήσουν οι αρχές της Δημοκρατίας που καθαγιάζουν τον ανθρώπινο μόχθο.
Στο γιορτινό τραπέζι όλων των απλών, όλων των αγνών ανιδιοτελών ανθρώπων, πλανιέται αυτό το όραμα της παγκόσμιας ύφεσης. Και είναι βέβαιο τώρα πια, πως ακόμη και τα πιο ισχυρά κράτη δεν μπορούν για πολύ ακόμη να κρατήσουν το βάρος των εξοπλισμών και να συνεχίσουν αυτήν την άμιλλα του θανάτου που διακυβεύει την ύπαρξη τους. Προ πάντων ο άνθρωπος πληρώνει αυτόν τον πυρετό της διόγκωσης του οπλοστασίου του τρόμου και του πυρηνικού ολέθρου. Ο άνθρωπος που δοκιμάζεται, που στερείται της χαράς της υπεύθυνης αντιμετώπισης της ζωής του, συνεχώς πιέζεται και συνθλίβεται από την παγκόσμια αλλά κυρίως εσωτερική οικονομική κρίση. Ανεργία, πληθωρισμός, συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες είναι ο εφιάλτης που ζει καθημερινά καθώς βυθίζεται στους βαθύτερους κύκλους της Δαντικής κόλασης, όπου δυστυχώς με τους σημερινούς ρυθμούς δεν υπάρχουν διέξοδοι μιας που οι πόρτες έχουν κλείσει και τα ξέφωτα έχουν αποκλειστεί.
Εξαιτίας της κακής χρήσης της προόδου και των θαυμαστών επιτευγμάτων της επιστήμης χιλιάδων χρόνων, φτάσαμε σε ένα σημείο όπου φάνηκε ολόγυμνη η παντοδυναμία τους, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύφθηκε σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια η γύμνια του ανθρώπου εσωτερικά και εξωτερικά. Σ’ ένα φαύλο κύκλο, δημιουργήσαμε την αυταπάτη της καταναλωτικής ευημερίας και χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε βρεθήκαμε μπροστά σε άμετρα συσσωρευμένες πλαστές ανάγκες που έχουν γίνει ψύχωση και κατάρα καθώς προσπαθούμε να τις προσεγγίσουμε, ενώ την ίδια στιγμή αντιλαμβανόμαστε πως απομακρυνόμαστε αδιάκοπα και απλά γινόμαστε θύματα των στυγνών εκμεταλλευτών.
Πριν μερικές ημέρες τα παιδιά γύριζαν στα σπίτια αναβιώνοντας το παλιό έθιμο ψάλλοντας τα κάλαντα μέσα σε μια γιορταστική ατμόσφαιρα. Πήραν και έδωσαν, έδωσαν και πήραν. Στα μάτια τους αντίκριζες την προσδοκία ενός καλύτερου κόσμου, ενώ εμείς με τη βεβαρημένη συνείδηση, ένοχη στα μύχια της καρδιάς μας, ήταν σαν να απολογούμασταν. Και το ερώτημα παραμένει σκληρό και αμείλικτο ‘’
Τι έχουμε κάνει γιαυτά τα παιδιά ;; Ποιο κόσμο θα τους κληρονομήσουμε ;; Αυτόν που κληρονομήσαμε κι εμείς, ή αυτόν που κάποιοι ειδικοί φρόντισαν να διαμορφώσουν και εμείς απαθείς, απλά παρακολουθούσαμε ;; Όμως κάπου εδώ υπάρχει και η δική μας ευθύνη, μια ευθύνη που θα πρέπει κάποτε να μας νουθετήσει και να μας συνετίσει. Είμαστε υπόλογοι για την υποβάθμιση της ζωής, για την κακή ποιότητα της που απεργαζόμαστε, για την υπεροψία μας, αλλά και για την αλαζονική μας αυταρέσκεια. Επιτακτική ανάγκη είναι κάποτε να κοιτάξουμε υπεύθυνα το χρέος μας. Και η συνηθισμένη ευχή ΧΑΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ, να γίνει το σύνθημα του ξεσηκωμού, ώστε να εξασφαλίσουμε για όλους την ΕΙΡΗΝΗ και το ΣΕΒΑΣΜΟ στον ΑΝΘΡΩΠΟ και τα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΙΔΑΝΙΚΑ.
ΕΥΧΕΣ στους απανταχού ευρισκομένους ΠΑΤΜΙΟΥΣ,
ΕΥΧΕΣ στα Σώματα Ασφαλείας και στον Ελληνικό Στρατό και των τριών όπλων,
ΕΥΧΕΣ ζωής και ελπίδας σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα σ’ αυτούς που δοκιμάζονται από πείνα, αρρώστιες, πολέμους και από διάφορα άλλα.
ΕΥΧΕΣ του χρόνου τέτοια ημέρα, να μην υπάρχουν στα νοσοκομεία γεμάτα κρεβάτια, καθώς και άστεγοι και πεινασμένοι στο δρόμο ή στους καταυλισμούς.
ΕΥΧΕΣ προς όλους τους ιθύνοντες, να ρίξουν κάποιο βλέμμα συμπάθειας σε όλους τους Έλληνες, ιδιαίτερα στους κατοίκους των ακριτικών περιοχών της πατρίδας μας που ζουν σε μέρη πρώτης γραμμής, αλλά δυστυχώς τρίτης ταχύτητας. ΕΥΧΕΣ το νέο έτος να είναι Ειρηνικό και ελπιδοφόρο για όλο τον κόσμο. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ.