του Νίκου Μελιανού
Ξαναγεννιέται ο Χριστός.
Ξαναγίνεται άνθρωπος και θα κατέβει και φέτος στη γη για να ξανανταμώσει τους ανθρώπους. Θα είναι όμως μια πολύ δύσκολη χρονιά γι αυτόν και αυτό επειδή θα βρει πολύ περισσότερες αδικίες, πολύ περισσότερα ορφανά, πολλές πολεμικές εμπλοκές σε όλη την υφήλιο και πολύ περισσότερες ατασθαλίες πάσης φύσεως. Όπως όμως γίνεται αντιληπτό, μετά τη Γέννηση, εξυπακούεται ότι και φέτος ο Σταυρός που θ’ ακολουθήσει, δεν θα είναι βαρύς, θα είναι ασήκωτος.
Ξαναγίνεται λοιπόν άνθρωπος ο Χριστός και καλείται φέτος να αντιμετωπίσει όλες τις δραστηριότητες των μεγάλων του πλανήτη κατά τη χρονιά που πέρασε, αλλά και τα καινούρια φετινά σχέδια καθώς και τα παμπόνηρα πλάνα, όλων των εκμεταλλευτών των ανθρώπινων ψυχών, του ανθρώπινου πόνου, αλλά και των κρατικών σχηματισμών που αρνούνται να ενταχθούν στο πολύχρωμο και πολυποίκιλο στρατιωτικό άρμα τους, με τη συνδρομή των όπλων εν ονόματι της παγκοσμιότητας απειλώντας να τινάξουν στον αέρα την ‘’ Επί γης ειρήνη ‘’που φέρνει το Θείο Βρέφος.
Τι να πρωτοδεί και τι να πρωτοαντικρίσει ;
Που να πρωτοτρέξει ;
Θα χάσει το λογαριασμό φέτος. Θα ανοίξει τα μάτια του, θα αντικρίσει τον κόσμο και θ’ αρχίσει να κλαίει όχι από τη χαρά της Γέννησης, αλλά από πόνο και λύπη, γιατί σ’ όλον τον κόσμο υπάρχουν δάκρυα, πόνοι, πόλεμοι, πείνα, βάσανα και ακόμη ερείπια, πρόσφυγες και ορφανά. Θα κοιτάξει τα παγωμένα και νηστικά παιδάκια και θα σπαράξει η καρδιά του, θ’ αντικρίσει τις μαυροφόρες μητέρες και θα πιαστεί η ανάσα του, θα συναντήσει τους αδικημένους και τους αδύνατους και θα βαρύνει η ψυχή του. Όμως τι θα κάνει ; Θα σηκωθεί από τη φάτνη με τις πάνες του, θα βγει έξω μιας ημέρας βρέφος, θα φορτωθεί τον πιο βαρύ σταυρό και θα πάρει τον ανήφορο για το Γολγοθά ; Μάλλον !!!!
Δεν θα περιμένει να μεγαλώσει, αλλά θα βαδίσει προς τη Σταύρωση μιας ημέρας βρέφος και πίσω του θ’ ακολουθούν χιλιάδες βρέφη, γυμνά ξεπαγιασμένα προσφυγόπουλα αδικημένα και νηστικά από τις επεκτατικές διαθέσεις των ισχυρών της γης, όπως επίσης και τα μωρά που πεθαίνουν μόλις γεννηθούν είτε από τις βόμβες είτε από την έλλειψη τροφίμων. Και όλοι οι ισχυροί της γης, οι Άννες, οι Καϊάφες και οι Πιλάτοι θα έχουν ροδοκόκκινες παραγεμιστές γαλοπούλες στα τραπέζια τους.
Ίσως κάποιοι να έχουν αντίρρηση. Όμως οι περισσότεροι έτσι φαντάζονται το νεογέννητο Χριστό, τον φαντάζονται να τριγυρνά μάταια στον κόσμο μέχρι την ώρα που θα Σταυρωθεί. Όχι να σταυρωθεί, αλλά μάλλον να δολοφονηθεί με μια ριπή αυτόματου πολεμικού όπλου, είτε αυτό λέγεται ΒRΕΝ οπλοπολυβόλο εξ’ Αμερικής, ή καλάσνικωφ εκ Ρωσίας σε κάποια λαϊκή συνοικία με 20 ή 30 σφαίρες. Οι μεγάλοι πλουτοκράτες, οι οικονομικά δυνατοί, οι ισχυροί της γης δεν αστειεύονται.
Η ανθρώπινη ψυχή έπλασε το θαύμα της Χριστουγεννιάτικης νύχτας. Ένα παιδί, ο Σωτήρας του κόσμου γεννήθηκε και οι απλοϊκοί άνθρωποι της υπαίθρου, αγρότες και κτηνοτρόφοι αγραβλούντες, είδαν τους λευκοφορεμένους αγγέλους να κατεβαίνουν από τον ουρανό και να βρίσκονται στην ταπεινή φάτνη. Αυτό τότε, γιατί σήμερα είναι αμφίβολο αν αυτοί οι άνθρωποι ζήσουν τη μέθεξη της Θείας Γέννησης, ευρισκόμενοι με τα τρακτέρ τους στα μπλόκα, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης γιαυτούς και τα παιδιά τους.
Το θαύμα και το μυστήριο της Γέννησης που αντίκρισαν οι άνθρωποι από την υπαίθρια φύση και το οποίο συνέβη πριν από 2025 χρόνια, ( ίσως λίγο παραπάνω, με πιθανή χρονολογία Γέννησης το διάστημα ανάμεσα στο 6 και το 4 π.Χ ) ήταν μοναδικό. Τέτοια θαύματα δεν πρόκειται να γνωρίσει πια η ανθρωπότητα, αλλά ακόμη και αν υπήρχε η επανάληψη τους , ουδείς θα το αντιλαμβανόταν και σε αυτό θα συντελούσε η απουσία και η εγκατάλειψη της υπαίθριας φύσης, το χώρο των μυστηρίων και των θαυμάτων και η αστικοποίηση της ζωής τους, που τους καθιστά αδύναμους να συλλάβουν το θαύμα και το μυστήριο της Γέννησης.
Για άλλη μια χρονιά γιορτάζουμε και φέτος τα Χριστούγεννα. Το Θείο βρέφος, οι ποιμένες, οι μάγοι, τα δώρα, θα έλθουν πάλι στη μνήμη μας. Οι πληθωριστικές ευχές που θα δοθούν για το κεντρικότερο γεγονός της πανανθρώπινης ιστορίας ας μην επιτρέψουν να μεταβληθεί αυτό το Παγκόσμιο Πανχριστιανικό και Πανανθρώπινο γεγονός, σε ευκαιρία ξεκούρασης και ξεγνοιασιάς, αλλά να αποτελέσουν εφαλτήριο προβληματισμού και οριοθέτησης νέων στόχων.
Το δε άστρο των Χριστουγέννων, το οποίο και αυτό δύσκολα θα μπορέσει να το διακρίνει κάποιος, αφού σκιάζεται από τα χιλιάδες πολεμικά DRONES, να σταλάξει το βάλσαμο των αχτίνων του στις κουρασμένες ψυχές των ανθρώπων, καθ’ ον χρόνο ο ουρανός πάνω από τα κεφάλια όλων είναι τόσο μουντός και τόσο βαρύς.
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.